نیلوفر نوروزی

بله. مشارکت والدین در بسیاری از مداخلات ضروری است. اجرای راهکارهای درمانگر در خانه، ثبات رفتاری و ایجاد رابطه‌ای امن به اثربخشی بیشتر درمان کمک می‌کند.

وقتی مشکلاتی مانند اضطراب، پرخاشگری، افت تحصیلی یا گوشه‌گیری تداوم پیدا کنند و عملکرد کودک را مختل کنند، بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود.

قوانین مشخص و متناسب با سن تعیین کنید، پیش از خواب استفاده از صفحه‌نمایش را محدود کنید و فعالیت‌های جایگزین مانند ورزش، بازی و کتاب‌خوانی فراهم کنید.

بدون قضاوت به حرف‌هایش گوش دهید، به استقلال و حریم خصوصی او احترام بگذارید و به‌جای نصیحت فوری، از سؤال‌های باز برای شروع گفت‌وگو استفاده کنید.

درخواست‌ها را کوتاه، روشن و متناسب با سن بیان کنید. قوانین ثابت داشته باشید و همکاری کودک را با توجه و تشویق مناسب تقویت کنید.

تلاش کودک را تحسین کنید، از مقایسه بپرهیزید و فرصت تجربه استقلال و موفقیت به او بدهید. پذیرش و محبت بدون شرط، پایه عزت‌نفس سالم است.

پرخاشگری می‌تواند ناشی از ناکامی، خشم، فشار روانی یا ضعف مهارت‌های ارتباطی باشد. به کودک کمک کنید احساسش را با کلمات بیان کند و رفتار جایگزین را تمرین کند.

احساس ترس او را جدی بگیرید، با آرامش به حرف‌هایش گوش دهید و به‌تدریج با موقعیت‌های اضطراب‌آور روبه‌رویش کنید. اجبار و سرزنش معمولاً اضطراب را بیشتر می‌کند.

لجبازی گاهی با نیاز به استقلال یا دشواری در تنظیم هیجان ارتباط دارد. به‌جای تنبیه، انتخاب‌های محدود بدهید، قوانین روشن داشته باشید و احساس کودک را درک کنید.

اگر رفتارهایی مانند اضطراب، پرخاشگری یا گوشه‌گیری مداوم باشند و بر زندگی روزمره کودک تأثیر بگذارند، ارزیابی روان‌شناختی توصیه می‌شود. شدت، تداوم و تناسب رفتار با سن کودک اهمیت دارد.