فائزه سادات بدیع زادگان

کم‌دقتی می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد (خواب ناکافی، اضطراب، تغذیه، یا حتی ADHD) و راهکار بسته به علت آن متفاوت است. چند قدم عملی: در خانه: · محیط را ساده کنید: جای درس‌خواندن بدون تلویزیون، صدا و شلوغی باشد. · تکالیف را به بخش‌های کوچک تقسیم کنید: مثلاً ۱۰ دقیقه درس، ۲ دقیقه استراحت. · برنامه ثابت روزانه: خواب کافی و منظم، وعده‌های غذایی منظم. · تشویق فوری: به‌جای سرزنش، هر تلاش و پیشرفت کوچک را تشویق کنید. · زمان صفحه‌نمایش را محدود کنید: مخصوصاً قبل از خواب. در مدرسه: · با معلم صحبت کنید تا فرزندتان را نزدیک خودش یا دور از پنجره بنشاند. · از معلم بخواهید دستورها را کوتاه و شفاف بدهد و تکرار کند. چه زمانی به متخصص مراجعه کنید؟ اگر کم‌دقتی: · در خانه و مدرسه هر دو دیده می‌شود، · بیش از ۶ ماه ادامه دارد، · در عملکرد تحصیلی یا روابط اجتماعی مشکل ایجاد کرده، به روانشناس کودک یا روانپزشک مراجعه کنید تا احتمال ADHD یا اختلالات همراه بررسی شود. تشخیص زودهنگام و مداخله به موقع، نتیجه بهتری دارد.

اگر فرزندتان با وجود هوش طبیعی و تلاش کافی، در خواندن، نوشتن یا محاسبات ریاضی به‌طور مداوم و بیش از همسالانش دچار مشکل است و این وضعیت چند ماه ادامه یافته، ممکن است نشانه‌ای از اختلال یادگیری باشد. تشخیص قطعی تنها توسط متخصص (روانشناس کودک یا تیم ارزیابی مدرسه) و از طریق ارزیابی رسمی امکان‌پذیر است؛ بنابراین توصیه می‌شود در اولین فرصت با مدرسه یا متخصص مربوطه مشورت کنید.

به جای قضاوت، میانجی‌گری کنید. به هر دو فرصت دهید احساساتشان را بیان کنند و سپس به دنبال راه‌حل مشترک باشید. رقابت را کاهش دهید و بر همکاری تأکید کنید.

با ایجاد حس امنیت و اطمینان از بازگشتتان، خداحافظی‌های کوتاه و منظم انجام دهید. تشویق به بازی و فعالیت مستقل در زمان جدایی کوتاه، به او کمک می‌کند.

ابتدا خودتان الگوی استفاده‌ی متعادل باشید. سپس زمان استفاده را با توافق کودک محدود کنید و فعالیت‌های جایگزین جذاب (بازی، کتاب، ورزش) پیشنهاد دهید.

از «قانون‌گذاری مثبت» استفاده کنید. به جای تمرکز بر خطا، بر انتظارات خود تأکید کنید و برای رعایت آن تشویق کلامی یا غیرمستقیم در نظر بگیرید.

هر زمان احساس کردید یک مشکل (مثل اضطراب، خشم مداوم یا مشکلات ارتباطی) به‌طور مکرر تکرار می‌شود و با تلاش‌های فردی حل نمی‌شود، کمک گرفتن از متخصص کوتاه‌ترین و امن‌ترین مسیر برای تغییر است.

بله. اگرچه ریشه‌ی طرحواره‌ها در کودکی است، اما با آگاهی، تمرین‌های خودشناسی و روش‌های طرحواره‌درمانی می‌توان بخش آسیب‌دیده درون (والد درون و کودک درون) را التیام بخشید.

کودکان آینه‌ی هیجانات ما هستند. به جای احساس گناه، به نحوه‌ی مدیریت خشم و نیازهای برآورده‌نشده‌ی خودتان نگاه کنید؛ وقتی درون شما آرام شود، رفتارهای فرزندتان نیز تغییر خواهد کرد.

ین الگوها همان «طرحواره‌های» ناخودآگاه کودکی شما هستند که به شکل قطب‌نما عمل می‌کنند. تا زمانی که آن‌ها را شناسایی و ترمیم نکنید، ناخودآگاه به سمت تکرار آشنایی‌های دردناک کشیده می‌شوید.