فرشته سلمانی

در صورت نیاز، بله. گاهی برای ایجاد تغییر پایدار، لازم است بخشی از مداخله روی رابطه والد و نوجوان و شیوه تعامل والدین متمرکز شود. در این شرایط، آموزش والدین، اصلاح الگوهای ارتباطی، تعیین مرزهای سالم و شیوه حمایت مؤثر از نوجوان می‌تواند بخشی از روند درمان باشد.

ابتدا عوامل مؤثر بر مشکل و الگوهای فکری، هیجانی و رفتاری بررسی می‌شوند. سپس متناسب با نیاز نوجوان، مداخلاتی مانند آموزش تنظیم هیجان، مدیریت اضطراب و استرس، شناسایی و اصلاح افکار ناکارآمد، مهارت حل مسئله و تقویت مهارت‌های ارتباطی به کار گرفته می‌شود.

درمان نوجوان فقط به جلسات فردی محدود نمی‌شود. در صورت نیاز، از مداخلات والدگری و آموزش والدین نیز استفاده می‌شود تا والد بتواند ارتباط مؤثرتری با نوجوان برقرار کند، مرزهای سالم ایجاد کند و در مدیریت رفتار و هیجان‌ها حمایت‌کننده‌تر عمل کند. میزان مشارکت والدین بر اساس شرایط و نیازهای نوجوان تعیین می‌شود.

همراهی و رضایت نوجوان نقش مهمی در شکل‌گیری رابطه درمانی دارد. هدف این نیست که نوجوان احساس کند برای «تغییر دادن» او به درمان فرستاده شده است. در جلسات تلاش می‌شود فضایی امن و بدون قضاوت ایجاد شود تا خودش بتواند درباره دغدغه‌ها و نیازهایش صحبت کند.

اگر تغییرات رفتاری یا خلقی، اضطراب، افت انگیزه و عملکرد، مشکلات ارتباطی، خشم، انزوا، افت اعتمادبه‌نفس یا تجربه یک اتفاق آسیب‌زا باعث اختلال در زندگی روزمره شده باشد، مراجعه به روان‌درمانگر می‌تواند کمک‌کننده باشد. لازم نیست مشکل به مرحله شدید برسد تا درمان را شروع کنید.

بله، طبق مراحل رشد و با هدف ارتقای امنیت شخصی.

بستگی به شدت آسیب دارد؛ پس از ارزیابی مشخص می‌شود.

تمرکز بر ریشه‌یابی آسیب‌ها، نه مدیریت سطحی علائم.

خیر به صورت تخصصی با نوجوان و بزرگسال در حیطه های مختلف روانشناختی مداخله صورت میگیرد به طور کلی از 10 سال درمانجو پذیرفته میشود.

با توجه به مراجع و نوع مسئله ترکیبی از درمان تروما با رویکرد EMDRو مداخلات درمانی شناختی-رفتاری (CBT) و مصاحبه انگیزشی